Format 21,5 cm x 21,5 cm, papier kredowy, okładka twarda i miękka
ISBN 978-83-60245-11-8
Historia komunikacji miejskiej w Pile jest jednym z barwniejszych rozdziałów współczesnej historii tego miasta. W roku 2007 pilski Miejski Zakład Komunikacji obchodził 50-lecie działalności. Autobusy MZK xv6800.html , kiedyś w kolorze czerwonym, z czasem zastąpione zostały przez autobusy w barwach miejskich Piły, wpisują się w jej pejzaż już od półwiecza. Dziś nikt nie wyobraża sobie funkcjonowania miasta bez sprawnie działającej komunikacji. W ciągu doby z jej usług korzysta w Pile aż 40 tysięcy pasażerów, a miejskie autobusy przejeżdżają w tym czasie około 8 tysięcy kilometrów.
W ciągu 50 lat MZK codziennie udowadniał słuszność swego hasła: „Z nami dojedziesz do celu”, choć bywało, że była to jazda z zakrętami.
Dziś MZK w blisko 80 – tysięcznej Pile przewozi każdego dnia około 40 tys. pasażerów. Realizuje to zadanie dzięki 160 pracownikom, mając do dyspozycji 46 autobusów, w tym 19 niskopodłogowych; średni wiek taboru to 10 lat. Autobusy pilskiego MZK przejeżdżają około 8 tys. km, w ciągu roku około 2,8 mln tys. km! Na 240 przystankach umieszczonych jest tysiąc rozkładów jazdy. Jeden autobus dziennie może przewieźć 2 tys. pasażerów. Każdego dnia wyrusza na trasę 39 autobusów, w tym ekskluzywne Neoplany i Solarisy, które zużywają łącznie 3 tys. litrów paliwa. Kursują one na 16 miejskich liniach autobusowych, linii podmiejskiej do Mirosławia Ujskiego, liniach rekreacyjnych i specjalnych. Dla kierowców dzień pracy pierwszej zmiany rozpoczyna się o godz. 4.30, kończy o 14, dla drugiej zmiany – kończy się między godz. 22-23, kiedy to autobusy zjeżdżają do zajezdni; po godz. 23 „meldują” się jeszcze dwa autobusy: linii „50” i „1”. Można śmiało powiedzieć, że obecnie Miejski Zakład Komunikacji w Pile świadczy usługi na europejskim poziomie. Potwierdzają to stosowne certyfikaty i odznaczenia, które ma on w swym dorobku. Właśnie za europejski standard i najwyższą jakość usług transportu publicznego firmę tę uhonorowano certyfikatem „Najwyższa Jakość” przyznanym w 2004 roku przez Wielkopolskie Stowarzyszenie Badań nad Jakością w Poznaniu.
Fragment z publikacji:
„Trzy dni po wprowadzeniu stanu wojennego Aloha enterprise portal , 16 grudnia 1981 r. uruchomiono w Pile komunikację nocną obsługiwaną przez dwa autobusy. Nie był to jednak odpowiedni czas na wprowadzenie tego typu eksperymentu. Autobusy nocne kursowały tylko 10 dni, do 26 grudnia tego roku, przewożąc łącznie…62 pasażerów, w tym 23 w noc Wigilii Bożego Narodzenia. W tych dniach autobusy przejechały 2 148 km, kierowcy zaś przepracowali 126 godzin. Po siedmiu latach na skutek licznych interwencji mieszkańców komunikację nocną wznowiono. Był rok 1988, Piła liczyła wówczas 70 tys. mieszkańców, wydawało się, że ta nowa forma nocnej usługi przewozowej przyjmie się w mieście na dobre. „1 grudnia 1988 roku o godz. 23 z zajezdni PGK przy Łącznej wyjechały na trasę dwa autobusy – odnotował red. Andrzej Świątek w „Tygodniku Pilskim”. Autobusy oznaczone „A” i „B” kursowały na 27-kilometrowej, okrężnej trasie, z przystankami „na żądanie”, łączącej większe osiedla z centrum i dworcem kolejowym. Bilet kosztował 90 zł, dla kombatantów – 45 zł. Z początku autobusy nocne, wszak były konkurencją dla drogich taksówek, budziły zainteresowanie mieszkańców, z czasem jednak to zainteresowanie słabło. Przeciętnie każdej nocy z autobusów tych korzystało 47 pasażerów – 4 osoby na jeden kurs! I nic dziwnego, skoro zbyt długim objazdem podążało się do przystanku docelowego. „Bywały takie kursy nocą, kiedy całą trasę przejechałem zupełnie pustym autobusem. Ani jeden pasażer nie czekał na przystanku – zwierzał się Eugeniusz Pietkiewicz, kierowca ZGK, na łamach „Tygodnika Pilskiego” w marcu 1989 r. Rachunek ekonomiczny tego dłużej nie mógł tolerować – 31 maja tego samego roku linia nocna została zlikwidowana”.